SA CAREER DAY NG ANAK KO, NAPATUNAYAN KO NA HINDI KAHIHIYAN ANG TRABAHO—KUNDI ANG PAGSUKO
Ako si Ramon Dela Peña, 38 taong gulang.
Isa akong mascot performer sa isang fast-food chain.
Hindi piloto.
Hindi pulis.
Hindi doktor.
Isang lalaking nagsusuot ng costume para magpasaya ng iba—
kahit minsan, luha ang kapalit.
ANG TRABAHONG ITINATAGO KO
Tuwing papasok ako sa trabaho,
sinisiguro kong tulog na ang anak ko—
si Joshua, Grade 2.
Ayokong makita niya akong nagsusuot ng costume.
Ayokong tanungin niya ako kung bakit ganito lang ang trabaho ko.
Kapag tinatanong siya ng mga kaklase niya:
“Ano trabaho ng papa mo?”
Sinasagot niya:
“Nagwo-work po siya.”
Hindi niya sinasabi kung ano.
At ako,
hindi ko rin itinama.
ANG IMBITASYONG KINATAKUTAN KO
Isang araw,
umuwi si Joshua na may hawak na papel.
“Papa,” masaya niyang sabi,
“Career Day po namin bukas.
Pwede ka po bang pumunta?”
Parang may bumagsak sa dibdib ko.
Career Day.
Araw ng yabangan ng trabaho.
Araw ng mga uniporme.
Araw ng mga pangarap.
Tahimik akong ngumiti.
“Titingnan ko, anak.”
Pero sa loob-loob ko,
gusto kong tumanggi.
ANG DESISYONG MASAKIT PERO TAMA
Kinagabihan,
habang pinaplantsa ko ang costume ko para sa trabaho,
narinig ko ang boses ni Joshua mula sa kwarto:
“Papa, proud po ako sa’yo.”
Napaupo ako.
Hindi ko alam kung paano niya nalaman ang trabaho ko.
Hindi ko na rin tinanong.
Doon ko napagtanto—
mas natatakot lang pala ako
kaysa sa anak ko.
ANG PAGPASOK SA SILID-ARALAN
Kinabukasan,
pumasok ako sa classroom…
naka-costume.
Narinig ko ang bulungan ng mga magulang.
May mga batang natawa.
May mga nagulat.
Nakita ko ang mascot head sa mesa—
at ang pisara na may nakasulat:
CAREER DAY – GRADE 2
Isa-isang nagpakilala ang mga magulang.
“Pulis po ako.”
“Doktor po ako.”
“Nurse po ako.”
Ako na ang sunod.
ANG SANDALING BINAGSAK KO ANG MASKARA
Dahan-dahan kong tinanggal ang ulo ng mascot.
Lumabas ang pawis.
Pagod.
Luha.
Tahimik ang silid.
At biglang—
tumakbo si Joshua.
Niyakap niya ako nang mahigpit.
“Papa!
Ito po ang papa ko!”
Hindi siya umiiyak sa hiya.
Umiiyak siya sa pagmamahal.
ANG ARAL NA WALANG ITINUTURO SA AKLAT
Tahimik ang buong classroom.
May gurong napaluha.
May magulang na napayuko.
May batang natahimik.
At narinig ko ang boses ng anak ko:
“Sabi ni Papa,
kahit anong trabaho po—
basta marangal at hindi nananakit,
dapat ipagmalaki.”
Hindi ko napigilan ang luha ko.
ANG PALAKPAKAN NA HINDI KO INASAHAN
Isa-isang pumalakpak ang mga tao.
Hindi para sa mascot.
Hindi para sa costume.
Kundi para sa isang ama
na hindi sumuko.
EPILOGO
Hanggang ngayon,
mascot pa rin ang trabaho ko.
Pero hindi ko na itinatago.
Kapag may nagtatanong sa anak ko:
“Ano trabaho ng papa mo?”
Buong yabang niyang sinasabi:
“Nagpapasaya po siya ng mga tao.”
At sa totoo lang…
iyon ang pinakamahirap at pinakamarangal na trabaho sa mundo.
ARAL NG ISTORYA
Hindi trabaho ang dapat ikahiya—
kundi ang mawalan ng lakas ng loob.
At kung may isang taong proud sa’yo
kahit sino ka pa—
panalo ka na sa buhay.
